PLUFOR

Rust in je hoofd

Marie ging een tijdje geleden met haar vriend naar zee.
Hij volgde een opleiding. Zij ging tijd nemen voor zichzelf.

Tot ze daar was. En niet begreep hoe mensen op hun eentje een wandeling maakten.
Gewoon om te wandelen en rond te kijken. Zonder ander doel.

Marie besloot om ook maar eens tot op het strand te gaan.
In sneltempo stapte ze naar de dijk. Voilà, zee gezien. Check.

Wat nu?
Een koffie drinken dan. Maar ook dat vond ze maar bizar om alleen te doen.
Na 10 minuten stond ze weer buiten.

Gelukkig kan ze wel makkelijk alleen zijn in huis of op een hotelkamer.
Want daar kan ze zich bezighouden met bellen naar vriendinnen. Of een soap kijken.

Dat Marie nooit écht tot rust komt, beseft ze niet.
Ze zoekt continu afleiding. Zodat ze niet alleen hoeft te zijn met zichzelf.

Wie weet welke gedachten of gevoelens er dan naar boven komen.
En hoe moet je daar dan mee omgaan?

Door steeds mentaal bezig te zijn, houdt Marie de controle over haar gedachten.
Of dat is toch hoe zij het voelt.

De ruis van geluiden en snelheid creëert een muur tussen haar hoofd en haar lijf.
Marie benadert alles rationeel. Zonder écht te voelen.

Zo blokkeert ze de minder leuke sensaties, zoals verdriet en boosheid.
Maar heeft ze ook moeite om over-the-top gelukkig te zijn of zich te verwonderen over de schoonheid van kleine dingen.

Eigenlijk miste Marie dat wel. Ze wilde heel graag op een kinderlijke manier blij kunnen zijn. Een golf van contentement over zich voelen komen bij het zien van de eerste bloesems of het ruiken van vers gemaaid gras.

En gewoon simpelweg niets kunnen doen. Alleen. In alle rust en stilte.

Dus gingen we samen aan de slag. Met twee belangrijke scharnierpunten in het lichaam:
1. De voeten
2. De nek

Lees er hier meer over.

op de toppen van de tenen lopen
met de hakken in het zand

Marie steunde vooral op de teenkussentjes.
Waardoor ze ook figuurlijk op de toppen van haar tenen liep.
Alsof ze reikte naar een hoge lat, waar ze met moeite aan geraakte.

Op de tenen staan, geeft een wankele basis.
Het minste duwtje brengt je uit evenwicht.
En zo voelde Marie zich vaak.

Bezig blijven zorgde ervoor dat ze niet zou omvallen.
Vergelijk het met balanceren op je fiets. Zolang je trapt, blijft je recht.
Maar stop je met bewegen? Dan verlies je het evenwicht.

Als die snelheid en onrust te veel wordt, kan je naar het andere uiterste uitwijken.
Je zet de hakken in het zand. Om elke beweging te voorkomen.
Maar zo kom je natuurlijk ook geen stap meer vooruit.

In beide gevallen heb je een vals gevoel van controle.
Terwijl je in feite vastzit. De aan/uit-schakelaar is geblokkeerd in één stand.

knik tussen lijf en hoofd

Marie zat heel de tijd in haar hoofd. Ze durfde de rationele controle niet los te laten.
Waardoor ze de verbinding met haar lichaam blokkeerde.

Lichamelijke sensaties komen niet of vertraagd toe in de hersenen.
Dus kan er geen betekenis gegeven worden aan spierspanning of een verhoogde hartslag.
En net dat bepaalt hoe je je voelt.

Die knik in de weg zie je ook in het echt.
De nek vormt de verbinding tussen lijf en hoofd. Wanneer die weg niet vloeiend loopt, stroomt de informatie niet goed.

Marie stond met haar hoofd naar voor. De kin vooruit.
Om toch rechtdoor te kijken, moest ze haar hoofd naar achter kantelen.

Met een dubbele knik als gevolg.
Eentje onderaan, waar de rug overgaat in de nek. En de tweede tussen nek en schedel.

We werkten een hele sessie aan het deblokkeren van de aan/uit-knop.
En het herstellen van de verbinding tussen hoofd en lijf.

Lees hier meer over het traject.

’s Avonds kreeg ik het volgende bericht van Marie:

‘Ik ben alleen thuis. De tv is nog niet aan geweest. En ik heb een toertje rond de blok gedaan. Weet je dat ik nog nooit zo’n mooie zonsondergang zag?’

Misschien ook interessant voor jou:

Moeiteloos stilzitten